Dolly Stegink doceert Nederlands aan bewoners van De Lantscroon

“Zo mooi om te zien wat voor taalsprongen ze hebben gemaakt”

Al bijna 2,5 jaar geeft de ’s-Heerenbergse Dolly Stegink (72) met veel plezier Nederlandse les aan de Oekraïense bewoners van De Lantscroon. De opvanglocatie van de Stichting Montferland Helpt. Op maandag- en donderdagavond leert ze twee groepen beginners en gevorderden zich onze taal eigen maken. Stapsgewijs aan de hand van thematische oefenboekjes, audio en heldere uitleg. “Ik weet dat het een grote uitdaging is om Nederlands te leren. Dat vraagt om een gestructureerde aanpak.”

 

Twee groepen krijgen wekelijks les op maandag en donderdag. De eerste groep van 19.00-19.45 uur en de tweede groep van 19.45-20.30 uur. Deze maandagavond zitten er tien leerlingen aan de langgerekte houten tafels in het leslokaal. De groep is groter, maar ze kunnen niet altijd iedere les aanwezig zijn omdat ze vaak ’s avonds werken. Dit is de beginnersgroep die eind augustus gestart is. Een deel van hen is niet eerder begonnen, omdat ze zo hoopten dat ze terug konden naar de Oekraïne of nog maar kortgeleden in Nederland zijn. Aandachtig luisteren ze naar wat vrijwilliger Dolly duidelijk en langzaam articulerend vertelt en op het schoolbord verduidelijkt.


Familie

Alle leerlingen hebben een lesboek met het thema familie voor zich liggen. Op het bord staat een stamboom getekend. Dolly: “Niet het woordjes leren staat centraal, maar het praten met elkaar en blijven herhalen.” Ze vraagt aan een van hen of ze getrouwd is en kinderen heeft. ‘Ik ben getrouwd, heb vier zonen en mijn ouders wonen in de Oekraïne’, luidt het antwoord. Gaandeweg gaat ze een aantal anderen af en vraagt hen ook over hun familie. De interactie met de leerlingen is er een met veel aandacht. Ze sluit af met de boodschap, dat ze donderdag verder gaan met de rest van de lesstof.

Taalsprongen

Om kwart voor acht komt de tweede wat kleinere groep binnen. Zij volgen bijna vanaf het begin de lessen van Dolly. Het thema van deze avond is een aansluiting op de vorige les. Over het huis en de keuken. Eén voor één vraagt ze de leerlingen naar hun huis in Oekraïne. Met antwoorden variërend van: ik heb een vrijstaand huis waar ik leefde met mijn gezin, tot een appartement waar iemand woonde met zijn dochter, de hond en de kat. Een van de leerlingen antwoordt, dat zijn huis meer dan 100 jaar oud is. Dit is nog van zijn opa en oma geweest. Vervolgens praten ze over wat er zich allemaal in een keuken bevindt. Van een keukenkastje tot pannen. Dolly: “Af en toe verbeter ik iets, maar ze corrigeren elkaar ook. Het is zo mooi om te zien, wat voor taalsprongen ze hebben gemaakt.”

Voelen als familie
Voordat ik les kwam geven bij De Lantscroon, gaf ik al les aan de Oekraïense vluchtelingen in het voormalige pand van Specialized in ’s-Heerenberg. Een paar van hen zijn meegegaan naar deze lessen. Met mijn achtergrond als juf op de basisschool gaat het lesgeven vanzelfsprekend. De bewoners voelen voor mij als familie. Ik doe dit met heel veel plezier. We praten nooit over de oorlog, ik weet hoe verdrietig ze zijn en dat ze allemaal het liefst terug willen naar hun eigen land. In die drie kwartier lestijd, wil ik de aandacht hebben op het leren van Nederlands waarin de narigheid even vergeten kan worden. Een tijd geleden hebben we met een paar bewoners bij mij thuis het typisch Oekraïense borsjtsj gemaakt. Een stevige rode bietensoep met ui, wortel, aardappels en vlees. Voor mij hebben we een heerlijke vegetarische variant gemaakt. De verbinding en het plezier dat we hebben met elkaar, vind ik prachtig. We praten over de verschillen tussen de Oekraïne en Nederland. Ik draag als vrijwilliger graag een steentje bij dat ze zich hier wat meer thuis voelen, door de taal te gaan spreken.”


Mijn Google Translator

Na afloop van de lessen schuift Olha Kostrubitska (35) aan. Liefkozend noemt Dolly haar leerling ‘mijn Google Translator’. Zij vertaalt van het Nederlands naar het Oekraïens. Vanaf bijna het begin volgt Olha Nederlandse les. In april 2022 kwam ze met haar nu 12-jarige dochter en haar moeder naar Nederland. Sinds een paar maanden ook haar vader. “We woonden zo’n dertig kilometer van Kiev. Mijn broer is nog daar. We willen allemaal graag terug, maar dat is voor nu niet realistisch. Toen we voor het eerst in Nederland kwamen, was ik verrast. Alles is zo groen, schoon en mooi. Maar ook de vriendelijke en behulpzame mensen.”

 

Moii drusi

“Mijn dochter heeft in het begin moeite gehad om te wennen. Nu ze Nederlands spreekt, merk ik dat het veel beter met haar gaat. Ze zit nu in groep acht en ik werk overdag. In het begin deed ik schoonmaakwerk bij ‘t Klaphek in Stokkum. In combinatie met de lessen van Dolly en mijn werk heb ik redelijk goed Nederlands leren spreken. Mijn vriendin Linda en toenmalige collega bij ‘t Klaphek, gaf me een boek over hoe Nederlands te leren cadeau. Ik wil me graag verstaanbaar kunnen maken en oefen veel. Luister naar de radio. Nu werk ik bij schoonmaakbedrijf Facility Groep Nederland en maak ik schoon bij verschillende verzorgingshuizen. Ook daar spreek ik Nederlands met collega’s en bewoners.”

Dolly voegt toe, dat het werken met Nederlanders het proces van een taal leren versnelt. “Maar er zijn ook bewoners die bijvoorbeeld met Polen werken en dan blijft ieder toch zijn eigen taal spreken. Het is mooi om te zien hoe iedereen in De Lantscroon met elkaar omgaat. Het is één grote familie.” Of ze ook Oekraïens spreekt? “Een enkel woordje zoals rug: spina.” Olha lacht: “moii drusi, dat betekent mijn vriendin.”


Verjaardag
Op de verjaardag van Dolly, enkele maanden na het interview, is zij ontzettend verrassend met een surprise party door haar leerlingen. De twee groepen samen stonden klaar om haar te toe te zingen in het Nederlandse 'Lang zal ze leven'. Er was Oekraïense taart, cadeaus en versiering in het lokaal. Het was een geslaagde avond!

Meer verhalen uit de Lantscroon
Share by: